Praktijk voor wel-zijn en ontwikkeling

Het Land van Zijn is een plek van thuiskomen,
om helemaal te ontspannen in wie je bent,
en opnieuw sterker in de wereld te staan.



 


Schrijfsels van 
Marleen Hemmeryckx

levensontdekker
&
gepassioneerd
coach, trainer,
voetreflexoloog



Jezelf zijn in verbinding 29/12/2015

Een waar gebeurd verhaal op kerstavond. Het gaat over trouw zijn aan jezelf, de andere écht horen, je eigen onzekerheid in de ogen durven kijken en de moed vinden om helemaal open te durven zijn. Kortom kwetsbaar en open. De beloning is groot... jezelf zijn in verbinding.
Het is een subtiel verhaal. Geen grootse of spannende dingen. Het is in het kleine dat we dit te leren hebben. Om het meer en meer ook in het grote, mondiaal, te kunnen toepassen.

Het verhaal gaat over drie vrouwen die deelnemen aan een kerstworkshop. Charlotte had een goede dag gehad, er waren vele mooie dingen gebeurd tijdens de workshop. Ze zag echter op tegen de nacht. Haar kamergenote had het moeilijk en Charlotte merkte dat ze was gaan zorgen, en zo haar eigen energie was verloren. Ze stapte naar iemand van de begeleiding om even te delen wat er in haar omging. Het luchtte op, zeker toen het voorstel kwam dat ze op een andere kamer kon slapen. Ja, goed idee, maar waar? De meeste vrouwen waren al gaan slapen. De begeleiding bood aan dat bij Bea te checken, zij was nog in de groepsruimte.

Bea had gezien dat Charlotte het moeilijk had en wou graag helpen. Ze deelde de kamer met An en er was nog een bedje vrij. An was al gaan slapen, dus ze kon niet met haar checken. Dat vond ze lastig, maar ze vermoedde dat het wel OK zou zijn voor An. Stil maakten ze samen de slaapplaats voor Charlotte klaar. An was nog half wakker, Bea was blij dat ze het toch even kon checken met An. Ja, het was goed. Even later kroop Charlotte in bed en ging Bea weer naar de groepsruimte waar het gezellig was.

 

Een uur later kwam An beneden, in pijama. Ze kon niet slapen, de energie van Charlotte voelde heftig aan en maakte An helemaal onrustig. Ze was daarnet maar halfwakker, en voelde zich overrompeld door de vraag of Charlotte ook in de kamer kon slapen. Bea schrok. Ze had dit inderdaad niet goed afgestemd met An. Was ze te overhaast geweest? Hield ze te weinig rekening met de gevoeligheden van anderen? Er kwam een schuldgevoel opzetten. Ze besefte dat ze zichzelf op haar kop zou kunnen geven, en zichzelf zou kunnen neerhalen Ze keek An aan. “Ja, ik snap het. En ik vind het erg dat je nu niet kan slapen. Ik hoor dat jij die gevoeligheid hebt voor energie. Ik vind dat mooi. Ik heb dat zelf niet, vandaar ook dat ik hier zo makkelijk over ging. Wat kunnen we nu doen zodat je beter kan slapen?” 
An keek haar zacht aan. “Ik ben blij dat je me hoort. Dat was voor mij het belangrijkste, ik ga nu weer proberen slapen.”


De volgende ochtend werden de 3 vrouwen wakker. Vanuit hun bedjes wensten ze elkaar een goeiemorgen. An had heel slecht geslapen. Ze wou er iets van zeggen, maar twijfelde. Zouden ze haar niet afwijzen als ze dit bracht? Ze kende het goed van zichzelf om te zwijgen en zich aan te passen. Ze verzamelde haar moed en zei dat ze iets wou delen. En ze deelde wat ze vannacht ook al aan Bea zei. Het bleef even stil.

Charlotte schrok. Ze had vannacht al halvelings gemerkt dat An slecht geslapen had en vermoedde dat het met haar aanwezigheid te maken had. Ze voelde zich klein worden, en meteen schoot de gedachte door haar heen, ik had dit niet mogen doen, ik had anderen niet mogen belasten met wat ik doormaakte. Charlotte kende het heel goed om zichzelf dan te gaan veroordelen. En nu bleef ze aanwezig en luisterde naar An. Daarna deelde ze hoe het voor haar was. Dat het zo moeilijk was geweest met haar kamergenote waar ze zich zo bezorgd om maakte en dat die zware energie als een blok op haar was gevallen. En dat ze het erg vond dat An zo slecht geslapen had. Bea gaf aan dat, nu ze het verhaal gehoord had, ze blij was dat Charlotte tóch wat voor haar kamergenote had kunnen zorgen. Ja, beaamde An, het klinkt dat het nodig was. Het gesprek ging nog even verder.

De drie vrouwen spraken zich uit, elk vanuit zichzelf, zonder te beschuldigen. En ze luisterden ook naar elkaar. Op het einde van het gesprek gingen ze bij elkaar staan en gaven ze elkaar met drie een warme harteknuffel.

 

 

Jezelf zijn in verbinding, hoe mooi is dat!

En ze beseften alle drie dat het ook heel anders had kunnen gaan, mochten ze terecht gekomen zijn in (zelf)verwijt. Dan was er waarschijnlijk iemand boos of verongelijkt weggelopen, hadden ze elkaar gemeden en was het vertrouwen weg, waren ze op eieren gaan lopen en zichzelf kwijtgeraakt, ...
Door eigen verantwoordelijkheid te nemen, zijn ze hieruit gebleven en werd het een openende verbindende ervaring. Door te luisteren konden ze elk de beleving en de keuze van de anderen beter begrijpen. Alles kreeg een plek, de eigen beleving en die van de andere. Zo werden ze meer tastbaar mens voor elkaar.  Zo bleven ze uit de illusionele hoop dat de andere in ons plaatje moet passen, en dat die andere de dingen moet doen zodat wij ons goed voelen.


Jezelf zijn in verbinding, hoe mooi is dat! Ik wens het jou helemaal toe!

We hebben elk moment en elke dag opnieuw de keuze. Nee, er is geen garantie dat de andere open kan luisteren en delen, die garantie is er simpel niet. En ja, het vraagt moed om kwetsbaar te durven zijn en onszelf te openen. En ja, het doet pijn wanneer je je kwetsbaar opstelt, en de andere loopt over jou heen, beschuldigt jou of laat jou geen ruimte. En het is aan ons om goed zorg te dragen voor onszelf als we ons gekwetst voelen. Om ons daarna weer te kunnen openen. Kwetsbaar zijn is simpelweg de enige optie om een stap te zetten die ons dichter bij onszelf en bij elkaar brengt. Het maakt de wereld zo mooi...

 


 

 


© Copyright 2018 - Marleen Hemmeryckx Hazeputstraat 6 3210 Lubbeek 0496 59 25 89 marleen@landvanzijn.be - Welkom - Contact